Podróżniczki zdążyły już wrócić z afrykańskich zimowisk i na dobre rozgościły się i rozśpiewały nad naszymi stawami i jeziorami. Słychać je najczęściej w miejscach podmokłych, gdzie podmokła łąka lub szuwar poprzerastane są tu i ówdzie drzewami czy też wierzbowymi zakrzaczeniami. Samce, z bogato zdobionymi śliniaczkami, zachęcają do wnikliwej obserwacji, gdyż mamy tu szansę zobaczyć panów w trzech wersjach kolorystycznych. I tak przytłaczająca ich część będzie mieć typową, białą plamkę, charakterystyczną dla podgatunku cyanecula, który zasiedla największą część Europy. Zupełnie „od święta” uda nam się zobaczyć samca z podgatunku svecica zaopatrzonego w rudą plamkę, którego miejscem życia jest północna część kontynentu, a mikroskopijna populacja zasiedla Tatry i Karkonosze. Z kolei w trzecim wariancie barwnym ptak nie będzie miał żadnej plamki, a tylko jednolicie niebieski obszar, choć oczywiście z obowiązkowym czarnym i rudym podkreśleniem.

Podróżniczek ( Luscinia svecica ), otwierając szeroko dziób podczas śpiewu, zakrywa niemal całkowicie swą białą plamkę.A ten z kolei samiec zdołal pogodzić śpiew z nieustanną ekspozycją plamki – wystarczyło tylko lekko odchylić do tyłu głowę. ;-) Ruda plama zdradza, że ptak ten naprawdopodobniej pochodzi ze skandynawskich lub syberyjskich lęgowisk, choć mógł wykluć się i pod karkonoską Śnieżką.