Niezwykle trudno jest go zauważyć, gdy żeruje lub odpoczywa – to w zasadzie niemożliwe.  Doskonale maskujące ubarwienie i niedostępny, zarośnięty teren, niezwykle skutecznie utrudnia to ornitologiczne podglądanie. Dopiero pod wieczór, gdy cienie mocno się wydłużą, a światło nabierze ciepłej barwy, dubelt podrywa się do lotu, by następnie zapaść/wylądować w ustalonym wcześniej miejscu. Tam, w niewielkich grupkach, dubelty odbywają swe wyciszone, choć gwałtowne i pełne ekspresji toki. A to wszystko niemal na piechotę, a od czasu do czasu nawet w podskokach.

Marcin

Dubelt ( Gallinago media ) w tej sytuacji jest łudząco podobny do kszyka, z którym zresztą żyje po sąsiedzku.  W typowej, mozna rzec: startowej pozie podczas toków wyciąga się jak struna. A po ujawnieniu charakterystycznych białych sterówek jest już nieco mniej napięty.Taka poza kończy zresztą ten godowy popis.Pełen cykl jednego tańca godowego, których samiec, wieczorem i w nocy wykonuje całe setki.Powyżej, u ptaka stojącego w oddali – w lewym górnym rogu, widać dobrze jak białe, skrajne sterówki świetnie wypełniają swoją rolę podczas wieczornych i nocnych toków. Po ich rozsunięciu położenie samca jest już dobrze widoczne. Białe pióra ogona, to najbardziej znana cecha upierzenia dubelta. W ferworze wiosennego uniesienia. A tak wita dubelt rywala, próbującego się wspiąć na wierzchołek jego turzycy. Każdy samiec ma ich zwykle kilka, ale jednakowo niechętnie dzieli się nimi.  Gdy jednak dojdzie do spotkania na szczycie, wówczas podskokom i łopotowi skrzydeł nie ma końca. Najczęściej dubelty poprzestają na takim to mierzeniu się wzrokiem i przyjmowaniem wyprostowanej postawy z zadartym ogonkiem.