Jest taka grupka ptaków, których wygląd zdecydowanie nie wzbudza powszechnej sensacji, ale za to ich śpiew mocno cieszy w plenerze nasze ucho. Donośne, rytmiczne, niemal bez wytchnienia powtarzane melodie towarzyszą nam nieustannie w lesie, lecz ich autorzy, nawet przy bliższym spotkaniu, pozostają zazwyczaj anonimowi. Próby ich oznaczenia rozbijają się bowiem o dosyć jednolite, trudne nawet do opisania ubarwienie,  jak i brak rzucających się w oczy cech sylwetki. Wszystkie te niepozorne piecuszki, zaganiacze, pierwiosnki czy świstunki na szczęście mają diametralnie zróżnicowany repertuar godowych pieśni pozwalających na ich szybkie i bezbłędne oznaczenie. Tak samo ma się sprawa z bliźniaczo podobnymi: trzcinniczkiem i łozówką. Gatunki te dla odmiany przebywają w otwartym krajobrazie, a w ich rozróżnieniu pomaga też środowisko jakie zasiedlają: trzcinniczek wybiera miejsca ze stojącą wodą – zazwyczaj gęste trzcinowiska, a łozówka doskonale radzi sobie w suchych miejscach z dobrze rozwiniętą roślinnością zielną. Łozówkę spotkamy równie dobrze nad rowem porośniętym pokrzywami, jak i wśród kęp nawłoci kanadyjskiej kolonizującej poprzemysłowe, ubogie w wodę tereny.   

Łozówka  ( Acrocephalus palustris ) uwielbia śpiewać z dobrze wyeksponowanych miejsc. Wówczas jej śpiew niesie się znacznie lepiej po okolicy. Zaciekawiony ptak ujawnia swe emocje lekko postawionym czubkiem i pełną gotowości pozą: uciekać czy dalej się przyglądać?A tu łozówka konsumpcyjnie zaintrygowana przesiadującym obok owadem.

Serdecznie pozdrawiam – Marcin