Na sesję plenerową Kasia i Darek wybrali Muzeum Zamkowe w Pszczynie ( www.zamek-pszczyna.pl ).

Spadający sukcesywnie poziom wody odsłania hojnym gestem kolejne hektary atrakcyjnych żerowiskTo czas bardzo krótkich, choć intensywnych żniw dla rybakówBiegus malutki ( Calidris minuta ) w chwili relaksuKszyki ( Gallinago gallinago ) metodycznie „przedziobują” płyciznęPtaki odleciały, ale kolory chwilowo jeszcze pozostały, choć wnet zrobi się biało. Wtedy też warto tu zajrzeć, gdyż w tak leniwie płynącej strudze może żerować zimujący samotnik lub siwerniak, a już na pewno trzeba wejść w pobliskie trzcinowisko pełne wąsatkowych zawołań.

Serdecznie pozdrawiam z krainy 88 kompleksów stawów
Marcin

Pozdrawiam – Marcin

Zmierzch, to pora wyciszenia u ptaków, ale wydry wcale nie zwalniają, a mróz to dopiero pod wieczór sie rozpędza.

Pozdrawiam – Marcin

Rozległe, modraszkowe włości.

Politykę rozmnażania tytułowe motyle mniej więcej tak sobie obmyśliły:
- samica składa jaja na kwiatostanie krwiściągu,
- z jaj wyskakuje gąsienica i zaczyna objadać się rośliną,
- po kilkunastu dniach wegetariańskiej rozpusty gąsienica opuszcza roślinę rozmyślnie spadając na ziemię,
- tu przy pomocy feromonu zgodnego z feromonem mrówczych larw wabi do siebie mrówkę, którą ją zaadoptuje i… zaniesie do mrowiska jako zagubioną… przyszłą mrówkę,
- we wnętrzu mrowiska, modraszkowa gąsienica zamienia się w mięsożercę i czyni spustoszenie wśród larw mrówek, a te zmylone działaniem feromonu nie reagują,
- po jakiś 10 miesiącach bezwzględnego życia na koszt mrówek, gąsienica przepoczwarza się w górnej części mrowiska,
- następnie, z mrocznych korytarzy mrowiska, wychodzi na powierzchnię w pełni ukształtowany motyl, choć jego skrzydła wymagają oczywiście suszenia i prasowania,
- dorosłe motyle wracają do roślinnej diety i począwszy od czerwca-lipca romansują, potem samica składa jaja na krwiściągu, a resztę już znacie.

Modraszek telejus ( Phengaris teleius ) pojawia się nieco wcześniej niż nausitous, jest jaśniejszy z domieszką niebieskości.

I zdecydowanie ciemniejszy modraszek nausitous ( Phengaris nausithous ) na krwiściągu lekarskim.

Było o krwiściągu, było o mrówkach, a byłbym zapomniał o deweloperach. Tak się bowiem składa, że telejus wraz z podobnym kolegą zamieszkują wielce atrakcyjne inwestycyjnie tereny – rozległe łąki w pobliżu centrum. Jest więc olbrzymia pokusa by je zabudować, a tu na drodze stanęły zwiewne modraszki mające jednak za sobą potężnego kumpla – program Natura 2000.

Dodam jeszcze tylko, że inny gatunek chronionego modraszka z tych okolic został tutaj wspomniany.

Pozdrawiam – Marcin

Ślub Bazylika Świętych Apostołów Piotra i Pawła

Wesele Dwór w Tomaszowicach

Ropucha ta ma świetnie dobrane do podłoża maskujące ubarwienie. Mam jedynie wątpliwość, czy aby ta jasna kreska, akurat nam ludziom ułatwiająca jej właściwe oznaczenie, pomaga w skrytym życiu tego płaza?

To paskówka dyktuje porę (noc) i miejsce spotkania (rozległe kałuże). Ale nie ma co narzekać.

Za to jest dosyć ufna i pozwala się blisko podejść. Nawet podczas tak intymnej chwili dopuszcza nasze towarzystwo.

Płaz ten preferuje bieganie nad skakanie – tak charakterystyczne dla żab. To też nasi ojcowie ponoć zwali ją żwawą.

Serdecznie pozdrawiam – Marcin

Ogłasza się wszem i wobec, że my, Zuza i Marcin Karetta – uroczyście oświadczamy, iż wstępujemy w związek partnerski z grupą fotografów i przyrzekamy, że uczynimy wszystko, aby Wasze zdjęcia, Wasza pamiątka była piękna, niebanalna i trwała.

Jako profesjonalni fotografowie, którzy nie wyzbywają się swoich indywidualnych cech, spojrzeń i podejścia do tej profesji, postanowiliśmy współpracować dla Was tak, aby stworzyć przyjazny portal SILESIA GROUP. Miejsce w którym wychodzimy na przeciw Waszym potrzebom. Oszczędzamy Wasz cenny czas i zapewniamy sprawność i bezproblemowość. Zapraszamy więc do miejsca, w którym znalezienie wymarzonego fotografa i to nie tylko ślubnego, będzie czystą przyjemnością. Gdy już to zrobicie, przekonacie się, że opisywany na wielu portalach i forach dyskusyjnych „problem” w ogóle nie istnieje właśnie dzięki SILESIA GROUP.

Zapraszamy, już teraz możesz poznać nas bliżej na : SilesiaGroup

Wciśnij Like’a – zostań naszym fanem i bądź z nami na bieżąco na Facebook`u

Maki zdecydowanie dominują w tym florystycznym tłumie. Rumiany, mimo większej liczebności, nie mają szans – nie ten kolor i nie ta wielkość płatków.Do maków dobrałem chabry, gdyż obie te rośliny dobrze wyglądają na swym tle. Pewny swego mak nawet w pojedynkę dobrze sobie radzi z całą masą chabrów tuż za plecami.

Zapraszam więc na wakacyjną łąkę – tam ciągle dużo się dzieje!

Serdecznie pozdrawiam  – Marcin

Napięcie wzmagały namolne i brzęczące beznamiętnie komary. Prawdziwa plaga. Byłem jednak u nich, w cienistym i podmokłym lesie. Zgoda, pazia żeglarza tu nie oczekiwałem.Pogrążony w czosnkowych oparach, schylając się nad kolejną kępką czosnku, dopiero po dłuższej chwili zauważyłem wpatrzone we mnie oczy. Były to wprawdzie małe oczy, ale znajdowały się bardzo blisko, zbyt blisko mojego oka! Dzieliło nas może ze 20 cm! W desperackim odruchu odskoczyłem natychmiast, pozostawiając na pastwę bestii komplet sprzętu i trochę prowiantu. Straty mogły być duże, ale bestią okazał się jeż ( Erinaceus europaeus ), który dalej przyglądał się mojemu, dramatycznemu momentami, przedstawieniu.

Serdecznie pozdrawiam – Marcin

Ślub Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Gliwicach

Wesele Hotel Silvia w Sośnicowicach

Prowadzenie imprezy, DJ i inne niesamowite atrakcje Limar

Jego upierzenie wykazywało jeszcze młodzieńczą niespójność.Przy toalecie zbliżył się wizerunkowo do tokującego głuszca.Aż w końcu bliżej mu było do drzemiącego lelka.

Serdecznie pozdrawiam – Marcin

Dodam jeszcze, że gatunek ten jest objęty ochroną i został wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt.    

Na granicy dwóch światów. Czerwończyki tak samo chętnie siadały na zielonych częściach różnych roślin, jak i na kwiatostanach rdestu. Tu okazała mi swą cierpliwość, uboższa w kolory, samica czerwończyka fioletka.U samca już widać czemu właśnie fioletkiem został nazwany.

Pozdrawiam – Marcin

Materiały wykończeniowe są urozmaicone. Mamy tu zarówno suchy, zeszłoroczny liść wierzby, tegoroczną zieleń innego liścia i świeży kwiat podbiału wraz z długą łodygą.Szpacza wierzba bladym świtem. Tym razem wylot nastąpił w kierunku wierzchołka drzewa przewidzianego na wokalne popisy.

Seredecznie pozdrawiam – Marcin

Wydaje się, że do szczęśliwego żywota nie potrzeba jej za wiele – wystarczy opadła gałązka w podmokłym, liściastym lesie. Nie inaczej było też i w tym przypadku.

Serdecznie pozdrawiam – Marcin

Serdecznie pozdrawiam – Marcin

Perkozy rdzawoszyje bronią swojego kawałka stawu nie tylko przed sąsiednią parą perkozów, ale często muszą stawiać czoło wścibskim łyskom.Zwykle wygładzone oblicze perkoza mocno kontrastuje z jego wiosennym nastroszeniem.Budowa gniazda to praca zespołowa. Materiał zbierany jest z większej części stawu, a najczęściej w bezpośrednim sąsiedztwie gniazda.Ptaki często poruszają się parami, szczególnie w momentach pełnej mobilizacji.

Serdecznie pozdrawiam – Marcin

Kiedy to Mąż udziela się towarzysko i przybiera różne pozy w towarzystwie i na sieciowych forach …Oddana sprawie Żona, zresztą z dyplomem biologa, szuka atrakcyjnych tematów. Kiedy takowy dostrzeże…Pojawia się natychmiast Mąż. Czujnym wzrokiem omiata przedpole, lecz wzrok jego błądzi mimo precyzyjnego wskazania.Patrzy już przez wizjer, lecz cel ciągle jest dla niego niewiadomy. A Żona nadziwić się nie umie Jego dyskusyjnej spostrzegawczości.Wreszcie Mąż zobaczył! Tak! Cel namierzony! Spina się i spręża Mąż skupiony! Moc truchleje! Jeszcze tylko błyskawiczne złożenie się i pada seria za serią.Potem napięcie spada i czas poszeptać Żonie, by wypracowała kolejny kadr na następny dzień. Sielanka nie trwa jednak długo. Niespodziewanie, zza rosochatego dębu wybiega KONKURENCJA i masowo atakuje!Co by jednak nie mówić, mimo tego drobnego incydentu, dzień zasiadkowy Zespół Małżeński zalicza do udanych.Ale jak to w życiu często bywa sukces, i w tym puszczańskim mateczniku, ma tylko jednego ojca.

Dziękujemy za uwagę i pozdrawiamy – Zuzanna i Marcin

Śnieżyca wiosenna ( Leucojum vernum ) kwitnie teraz masowo w podmokłych miejscach. Spotkałem ją w dolinach potoków, na zupełnie otwartych łąkach jak i w gęstym, choć podsuszonym olsie.Na szczytach buków rosnących na południowych zboczach też już widać ocieplenie. Sóweczki zresztą też nie próżnują - nawet w samo południe. :)Dzwonkowaty kwiat śnieżycy w pełnej krasie.

Pozdrawiam – Marcin

Samica i jej potężne szpony. Była wyraźnie większa od samca.Efektowny moment lądowania.

Pozdrawiam – Marcin

Pozdrawiam – Marcin

Jak widać na tym przykładzie ostateczny stopień inicjacji fotoprzyrodniczej przeszedłem pomyślnie.  

Serdecznie pozdrawiam – Marcin

Wcześniejsza wizyta u bobrów znajduje się pod tym linkiem.Zaniepokojony/zaciekawiony bóbr podpływa blisko i długo przygląda się intruzowi. Zdarzało się, że płynął środkiem nurtu zgodnie z moim kierunkiem i szybkością marszu. Miałem wówczas wrażenie, że wyprowadzam go na spacer. Tu akurat zwierzę płynęło pod prąd i mimo małej prędkości tworzyło sporą falę.Przy wyciąganiu gałęzi i przy innych okazjach bóbr ( Castor fiber ) moczy często wąsy, a mróz za każdym razem odkłada na nich kolejną warstwę lodu.  Jeden z bobrów miał wielką potrzebę dotykania drugiego. Przy czym drugi niekoniecznie. Doszło jednak w końcu do zsynchronizowanej, dwusekundowej eksplozji emocji, po czym bobry zastygły w tej pozycji na długi czas. Nie byłem tym specjalnie zaskoczony. Mocne słońce zniewalało je totalnie. W tym rejonie przeplatają się obie formy barwne bobra. Czasem można było odnieść wrażenie, że kolor w towarzystwie miał znaczenie.

Pozdrawiam – Marcin

Ale przechodząc do meritum… Trafiłem wczoraj w lesie na system lisich nor (może w spółce z borsukiem) z których większość wylotów była zapomniana. Jednak przed trzema oknami lisy wyrzuciły po kilka wiaderek świeżego, jasnego piasku. Pewnie w maju będzie tu można zobaczyć już nieco więcej niż tylko dwa dorosłe lisy. Zresztą zniszczony podszyt w pobliżu nor świadczy o tym, że odchowało się tu już niejedno rude pokolenie.  

Gołym okiem już tu widać, że przedwiośnie przegania zimę. Świadczy o tym wolno, choć systematycznie zasypywany lód przez coraz cieplejszy piach.

Pozdrawiam – Marcin

Po pierwsze przekonałem się, że wiecznie ruchliwa, jakby nadpobudliwa norka, w chwili zaskoczenia potrafi również zastygnąć w absolutnym bezruchu na kilkadziesiąt i więcej sekund. A więc wystarczająco długo, by przetrzymać wbity w nią wzrok obserwatora, aż do momentu kiedy ten uzna, że zwierzę które dostrzegł (szczególnie o zmroku) było jednak tylko przewidzeniem. Wtedy też niepocieszony obserwator odwróci wzrok, zajmie się innymi sprawami, a wyczekująca tej chwili norka wykorzysta sytuację i momentalnie zniknie z pola widzenia.

Po drugie wydaje się, że liczebność norki, przynajmniej w szeroko pojętej okolicy Wizny, nie jest aż tak niepokojąco wysoka. Podczas wielokilometrowych wypadów wzdłuż rzek widywałem bowiem najczęściej kilka wydr i tylko jedną norkę. A przecież wydry zajmują większe terytoria niż norki. Poza tym oba ssaki są jednakowo łatwe do zauważenia na śniegu i lodzie, a norka nawet nieco bardziej rzuca się w oczy z powodu swej ruchliwości.

Norka chętnie wykorzystuje bobrzą infrastrukturę. Tu pojawiła się w przerębli wygryzionej i utrzymywanej przez te zwierzęta. Po wynurzeniu wykręciła dwa szybkie kółka w wodzie, wyskoczyła na lód, otrzęsła się i ruszyła energicznie w stronę nory wykopanej w brzegu rzeki, a oddalonej o jakieś 20 m.  Jednak po zaledwie kilkunastu susach zatrzymały ją odgłosy migawki. Momentalnie stanęła słupka i wpatrywała się w źródło dźwięku, spoglądając dla pewności jeszcze na boki. Po czym wróciła do przerębli, zanurkowała i pewnie dopłynęła do nory pod wodą. Zimowe menu norki jest bardzo podobne do wydry. Żaba goni rybę, a ryba żabę i tak do marca, kwietnia. Tego ranka życiowego pecha miał dobrze zapowiadający się sum.

Do zobaczenia za tydzień  :)   

Marcin

W przeciwieństwie do kowalików i pełzaczy raniuszek rzadko penetruje pień drzewa. Jego właściwą przestrzenią życiową jest gęstwina drobnych gałązek.Ptaki poruszają się już często w parach, a tego samotnego osobnika nachodzą coraz intensywniej i takie myśli. Idzie wiosna? I jeszcze kadr z krótkiej, pozowanej sesji plenerowej, z podmienionym tłem i kijaszkiem. A raniuszek też jakby przystojniejszy.

Serdecznie pozdrawiam – Marcin

Następna wizyta u bobrów znajduje się pod tym linkiem.Cisza absolutna. Żadnego ruchu. Mróz skuł bez litości całą okolicę. Zamarzł nawet wąski przesmyk w lodzie, którym bobry regularnie dopływały do żeremia. Aż wreszcie, na tym śnieżno-lodowym pustkowiu, coś zaczęło się dziać. Otóż w ciemnym otworze bobrzej nory pojawiła się końcówka obgryzionej gałęzi, która nie tylko zawisła w powietrzu, ale nawet zaczęła regularnie podskakiwać! To „paranormalne zjawisko” długo nie trwało, a objedzona dokładnie gałązka została wnet wyrzucona na stos jej podobnych. Przy czym biesiadnik cały czas pozostawał w cieniu. Następnego dnia mam więcej szczęścia. Już po trzech godzinach leżenia plackiem na lodzie pojawia się pierwszy bóbr. Wolno i ostrożnie wyłania się z wody. Pozostając w zanurzeniu lustruje okolice przerębli.Widać zadawala go totalny spokój w okolicy, a w nozdrza nie wpada nic podejrzanego, to i wynurza się bardziej. Nie do końca jednak wie, co ma myśleć o tym wielkim czarnym oku obiektywu, którego tu wcześniej nie widział.  Głód szybko wygrywa z tym małym strachem o moje tele i bóbr po chwili zajmuje się już swoimi sprawami. Wnet dołącza do niego drugi osobnik i konsumpcji nie ma końca. Bobry nie śpieszą się – wszystko co robią, czynią wolno i dostojnie.Nagle odgłosy ujadających w pobliskiej wsi psów zmąciły spokój jednego ze śniadających bobrów. Wzniósł powoli głowę, powęszył i… tyle. Drugi może tylko nieco bardziej otworzył oczy. To jest siła spokoju. Obserwowane bobry niewiele chodziły. Zazwyczaj w miejscu gdzie wyszły na lód od razu siadały i obgryzały wyłowione kłącza. Potem w tym miejscu nurkowały.Po każdym wynurzeniu bóbr pozbywał się szybko wody z futra, choć nie miało to akurat wtedy większego sensu, gdyż jednocześnie padał obfity śnieg z deszczem.Bóbr nawet zanurzając się emanuje spokojem. Stojąc na lodzie po prostu zniża z wolna głowę, a potem pooowooolutku przechyla się do przodu, aż w końcu, osiągając punkt krytyczny, wpada zgrabnie w toń. Oczywiście zupełnie inaczej ma się sprawa, gdy spłoszne/zaskoczone zwierzę błyskawicznie ewakuuje sie do wody. Wówczas okazuje się nie tylko zadziwiająco szybkie, ale również rozmyślnie hałaśliwe, gdyż klaśnięciem płaskiego, masywnego ogona o lustro wody informuje pozostałe bobry o zaistniałym zagrożeniu. 

Pozdrawiam – Marcin

Dobrze nasłonecznione, pochylone brzegi zbiornika zaporowego, skuteczniej absorbują ciepło promieni, i dlatego też są chętnie wybierane przez kuropatwy na miejsce dziennego odpoczynku.

Jak się przekonałem, na takim zboczu ptaki również chętnie nocują. I to w miejscu niemal zupełnie odkrytym, niczym nieosłoniętym – jeśli nie liczyć tej kępki suchych traw. Jednak to co najbardziej mnie zaskoczyło, to fakt, że odleciało stąd aż 16 osobników, a wszystkie one spędziły noc z pewnością w tym jednym kręgu, którego średnica liczyła ledwie 50-60 cm. Nie wiem, czy u tego gatunku spędzanie nocy w takiej ciasnocie jest normą, ale z pewnością przymusił je do tego kilkunastostopniowy mróz tamtej nocy. Mocno przytulone do siebie przetrwały noc. Ciekaw jestem czy ptaki z zewnętrznej strefy zmieniają się w nocy pozycją z osobnikami z wewnętrznej części kręgu? Kończąc, dodam jeszcze tylko, że dno sypialni pokrywają liczne odchody, a ich ilość wskazuje, że nie był to pierwszy nocleg w tym miejscu.

Pozdrawiam – Marcin

Nikon Polska jest Mecenasem tego projektu.

Pozdrawiamy – Zuzanna i Marcin

Skuta lodem Narew stwarza doskonałe warunki do obserwacji wydry. Pogoda może niezbyt zachęca, ale choć nie trzeba mrużyć oczu przed słońcem odbijajacym się wściekle od śniegu i lodu. Zazwyczaj spotyka się jednego osobnika, rzadziej dwójkę. Mocny i mroźny wiatr zmusza wydrę do przymykania oczu. Po wynurzeniu szybko otrząsa się z resztek wody. Tu widać końcową fazę tej czynności, kiedy to „fala otrząsająca” doszła już do ogona, choć jej obecność widać jeszcze na wysokości tylnej nogi. Starszej towarzyszyła młodsza, często popiskująca wydra. Poprzednie zdjęcia mogą wywołać wrażenie, że wydra to zwierzę otwartych, niczym nie osłoniętych przestrzeni. Jest jednak inaczej, jeśli tylko ma taką możliwość, wybiera bezpieczniejsze miejsca. Zwykle są to kępy wierzbowych zarośli, gdzie zjada upolowane ryby i żaby, a także odpoczywa, bawi się i powiedzmy … znakuje terytorium.   Populacja wydry rośnie w siłę i to cieszy. Trzeba tylko trzymać kciuki za mroźne zimy, żeby wydry miały po czym biagać i dać się nam raz na jakiś czas zaobserwować.

Pozdrawiam – Marcin

To zdjęcie powstało pod karmnikiem, podczas chwilowej odwilży. Śnieg zdążył stopnieć i ptak został oświetlony tylko resztkami przebijającego się przez chmury słońca – od spodu widać wyraźny cień. Dodatkowo czeczotka sfotografowana jest bardziej od strony ciemniejszego grzbietu. W rezultacie obserwowany osobnik wydaje się zdecydowanie ciemny. Tu również słońce ledwo co dawało o sobie znać, ALE wszechobecny śnieg odbijał światło jak potężna blenda i mocno podświetlał ptaszka. Poza tym czeczotka ta widoczna jest bardziej od spodniej, jaśniejszej części ciała i przez to postrzegamy ją jako raczej jasnego osobnika.

Serdecznie pozdrawiam – Marcin

Płytka i dosyć szeroka w tym miejscu Czarna Przemsza o zachodzie słońca. Jak widać dosłownie „zadeptana” przez baraszkujące tu wydry, które czują się tu co najmniej tak samo dobrze jak nad Biebrzą.Kameralna i malowniczo meandrująca rzeka Mitręga. Zapamiętam ją na długo nie tylko z powodu wielkiego uroku i spokoju jakimi emanuje, ale również z bardziej prozaicznej przyczyny. Otóż nachylając się z aparatem do fotogenicznych sopli wiszących nad nurtem, wpadłem w jej chłodne, zimowe wody. A że było to akurat na solidnie podmytym przez wodę zakolu, to emocji przy wyhamowywaniu postępującego zanurzenia i późniejszym wypełzaniu na brzeg nie brakowało. ;)  Wypływająca z Katowic okrutnie wyprostowana i obwałowana rzeka Mleczna. Lecz nawet i w tym „ucywilizowanym” stanie ciągle zachwyca. Wystarczy podać nieco mrozu, szczyptę mgły i wszystko o świcie wymieszać. Tu żałowałem tylko jednego… Pojechałem na lisy i zabrałem jedynie obiektyw 400 mm, a gdybym równocześnie miał ze sobą większy zestaw szkieł, to wynik sesji z pewnością byłby bogatszy. Lisów i tak nie było, a z pejzażem i detalem można było naprawdę poszaleć. Wniosek? Wozić i nosić ze sobą, zawsze i wszędzie, wszystko to co się sprzętem fotograficznym zowie i w szafie nam zalega. Na owoc nie trzeba będzie długo czekać. Słowo daję!  :)

Serdecznie pozdrawiam – Marcin

Mysz leśna ( Apodemus flavicollis ) wyróżnia się spośród podpobnych jej gatunków dużymi oczami i uszami oraz wyraźną, ostro zaznaczoną granicą pomiędzy białawym spodem ciała, a ciemniejszymi bokami i wierzchem.Gdy tylko położymy w pobliżu norki coś smacznego i zachowamy spokój, to wówczas bez większego problemu powinniśmy zobaczyć się w oku takiej myszki. Mnie akurat w nim nie widać, gdyż robiąc to zdjęcie leżałem plackiem i zlałem się w jedno z okolicznymi resztkami tamtejszych paprotek.

Serdecznie pozdrawiam – Marcin

Poniżej sesja Oli i Mateusza – nieco szalona, w sam raz na dzisiejszą noc i nadchodzący karnawał.

Szczęśliwego Nowego Roku!  

Zuzia i Marcin

Ślub: Sanktuarium Matki Bożej Pokornej w Rudach

Wesele: Hotel Amadeus w Wodzisławiu Śląskim

Perkoz cierpliwie znosił początkową fazę nalotów i ograniczał się tylko do otwierania dzioba.Jednak zachęcona brakiem zdecydowanej obrony rybitwa coraz śmielej sobie poczynała. Z sekundy na sekundę wzrost irytacji u dwuczubego był coraz lepiej widoczny. Już nie tylko trzymał wciąż otwarty dziób, ale również kierował go w stronę namolnej sąsiadki i aktywnie ją odganiał kłapiąc dziobem.   W pewnym momencie agresorka wykonała ciut za niskmi nalot, a perkoz energicznym ruchem pochwycił jej ogon … Po utracie części sterówek morale rybitwy zaliczyło głębokiego doła, a perkoz miał czas na parę regularnych i spokojniejszych oddechów. Zapewne nie na długo.  

Pozdrawiam – Marcin

Dziękujemy za cierpliwość i serdecznie pozdrawiamy – Zuzia i Marcin.

Jak wieść niesie, jutro i pojutrze, Gazeta Wyborcza będzie sprzedawana wraz z moim Atlasem Ptaków napisanym jakiś czas temu dla Pascala. Taka to miła niespodzianka.

Pozdrawiam poniedziałkowo – Marcin

Samica dzięcioła trójpalczastego ( Picoides tridactylus ) efektywnie penetruje pień martwego świerka. Sztandarowa cecha tego dzięcioła, to brak jednego palca. U pozostałych dzięciołów palce są cztery, rozmieszczone symetrycznie po jednej parze z przodu i z tyłu. Samica ma wybitnie monochromatyczne ubarwienie.Zaciekawiona samica w kontrze południowego słońca.A na koniec prawdziwy szał kolorów, oczywiście szał jak na trójpalczaka: sporo zieleni, domieszka żółci i cała reszta bliżej nieokreślona.  ;-)

Pozdrawiam – Marcin

Łozówka  ( Acrocephalus palustris ) uwielbia śpiewać z dobrze wyeksponowanych miejsc. Wówczas jej śpiew niesie się znacznie lepiej po okolicy. Zaciekawiony ptak ujawnia swe emocje lekko postawionym czubkiem i pełną gotowości pozą: uciekać czy dalej się przyglądać?A tu łozówka konsumpcyjnie zaintrygowana przesiadującym obok owadem.

Serdecznie pozdrawiam – Marcin

Pozdrawiam słonecznie – Zuzia

Marcin

Jaszczurka zwinka jako stworzenie zmiennocieplne, chętnie korzysta ze słonecznej pogody, by naładować swe akumulatory na cały dzień uganiania się za drobnymi bezkręgowcami. Majowe samce zwinki aż kłują w oczy swą zieloną barwą.Dla odmiany samice zachowują na okres godów maskujące ubarwienie.Dopiero czwarty spotkany tego dnia samiec znalazł się na zdjęciach. Dwa pierwsze po prostu zwiały w sobie tylko znane miejsce i nie były zainteresowane pozowaniem, a trzeci był pięknie zielony, lecz niestety pozbawiony przez jakiegoś drapieżnika ogona.   

 Zuzia i Marcin

Marcin

Dubelt ( Gallinago media ) w tej sytuacji jest łudząco podobny do kszyka, z którym zresztą żyje po sąsiedzku.  W typowej, mozna rzec: startowej pozie podczas toków wyciąga się jak struna. A po ujawnieniu charakterystycznych białych sterówek jest już nieco mniej napięty.Taka poza kończy zresztą ten godowy popis.Pełen cykl jednego tańca godowego, których samiec, wieczorem i w nocy wykonuje całe setki.Powyżej, u ptaka stojącego w oddali – w lewym górnym rogu, widać dobrze jak białe, skrajne sterówki świetnie wypełniają swoją rolę podczas wieczornych i nocnych toków. Po ich rozsunięciu położenie samca jest już dobrze widoczne. Białe pióra ogona, to najbardziej znana cecha upierzenia dubelta. W ferworze wiosennego uniesienia. A tak wita dubelt rywala, próbującego się wspiąć na wierzchołek jego turzycy. Każdy samiec ma ich zwykle kilka, ale jednakowo niechętnie dzieli się nimi.  Gdy jednak dojdzie do spotkania na szczycie, wówczas podskokom i łopotowi skrzydeł nie ma końca. Najczęściej dubelty poprzestają na takim to mierzeniu się wzrokiem i przyjmowaniem wyprostowanej postawy z zadartym ogonkiem.

Zuzia i Marcin

Tutejsza buczyna liczy sobie ponad 150 lat.Krzykliwy dziecioł czarny ( Dryocopus martius ) często zaznaczał swoją obecność.Dzięcioł zielonosiwy ( Picus canus ) również nie siedział po cichu.  Oko, w szczególności entomologa, cieszą liczne powalone pnie buków, obficie podziurkowane przez liczne owady. Pnie były zresztą regularnie penetrowane przez pojedyncze szerszenie.Siewki buka znaleźliśmy nawet wewnątrz … buka.Rośliny runa reprezentował dosyć liczny żywiec cebulkowy ( Dentaria bulbifera ).Glistnik jaskółcze ziele ( Chelidonium majus ) wprowadzał miłe urozmaicenie do powszechnej już zieleni.Na obrzeżach Rezerwatu znaleźliśmy wyjątkowo smukłego pająka związanego z bardziej mokrym środowiskiem, był to: kwadratnik trzcinowy ( Tetragnatha extensa ).A tu ten sam osobnik, lecz na bardziej efektownym, kaczeńcowym tle.

Zuzia i Marcin

Wesele odbyło się w zajeździe Hetman w miejscowości o dźwięcznej nazwie Lgota Murowana

Świergotek łąkowy ( Anthus pratensis ) zasiedla wilgotne łąki, gdzie w gąszczu traw łatwo się ukrywa. Dosyć często siada na wyeksponowanych miejscach, choć nie jest to u niego regułą, jak np. u kląskawki.Najłatwiej zaobserwować go w locie jak leci z pokarmem, a najlepiej podczas lotów godowych.Wylądowanie na szczycie złamanej trawy może okazać się przedsięwzięciem dosyć karkołomnym.

Grzyb ten pojawia się w  kwietniu i maju. W tle świeża zieleń listków leszczyny.  Smardz stożkowaty jest wprawdzie smacznym gatunkiem jadalnym, lecz podlega ochronie, tak więc nasycić można jedynie oczy … jego widokiem.   W labiryncie główki smardza.Podręcznikowym miejscem występowania smardza jest wilgotna dolina górskiego potoku, a z drugiej strony częsty jest jego pojaw w przydomowym ogródku, gdzie wcześniej wysypano pod krzewy czy drzewka szatkowaną korę.  

Przyznam, że w olsie trudno jest się nudzić - nawet wtedy, gdy w obiektywie całymi godzinami, widać tylko i wyłacznie wysiadującego jaja żurawia. Rozrywki dostarczają bowiem wodne stworzenia: pijawki, pływaki żółtobrzeżki, traszki, żaby, a nawet zaskrońce, które niemal bezustannie wpływają do wnętrza stojącej w wodzie czatowni i pod jej osłoną szukają zacisznego schronienia. Wystarczy tylko schylić głowę, a podświetlające wodę słońce demaskuje nam co rusz innego, niezapowiedzianego gościa. Wracajamy jednak do tego co działo się nad wodą …

Żuraw ( Grus grus ) czuje się doskonale w tym labiryncie złożonym ze zdrowych i obumarłych drzew.W kontrze przedpołudniowego słońca.W tym przypadku gniazdo zostało zbudowane u podstawy pochylonej olszy czarnej.Czasem zdarza mu się wchodzić na drzewa, ale to rzadki widok.

Podróżniczek ( Luscinia svecica ), otwierając szeroko dziób podczas śpiewu, zakrywa niemal całkowicie swą białą plamkę.A ten z kolei samiec zdołal pogodzić śpiew z nieustanną ekspozycją plamki – wystarczyło tylko lekko odchylić do tyłu głowę. ;-) Ruda plama zdradza, że ptak ten naprawdopodobniej pochodzi ze skandynawskich lub syberyjskich lęgowisk, choć mógł wykluć się i pod karkonoską Śnieżką.

Katowice - Powierzchniowy Pomnik Przyrody Kamienna Góra

Stawy Spytkowice w dolinie górnej Wisły. Jednogatunkowe stado zimujących łysek.Ten sam poranek – późniejsza faza wschodu słońca. W tym fragmencie stawu do łysek przyłączyły się łabędzie nieme.Zbiornik Goczałkowicki. Tysiące mew śmieszek wzbija się o świcie do lotu naśladując wznoszące się słońce.Zbiornik Goczałkowicki – rejon ujścia Wisły. Odpoczywające na lodzie stado gęsi zbożowych.Zbiornik Goczałkowicki – okolice Wisły Małej. Skuta lodem … kra lodowa. Wracające na noclegowisko gęsi: zbożowe, białoczelne i gęgawy. Dominuje zdecydowanie, jak corocznie zresztą, ta pierwsza.Dolina górnej Wisły. Gęsi gęgawy żerujące w pobliżu domostw na ośnieżonych jeszcze polach, to częsty widok na początku wiosennej wędrówki.Na koniec pocieszenie dla tych, którym zdarzało się o poranku zastać taki widok:Jest duża szansa, że następne odśnieżanie dopiero za 8 miesięcy!

Skąpany w porannej rosie.

Gryzoń ten, jeszcze w latach 70-tych ubiegłego stulecia, zasiedlał rozległe obszary nizinne południowej i środkowej części kraju, a szczególnie liczny był w południowo-wschodniej Polsce. Obecnie, po prawie 40-letnim okresie gwałtownego spadku liczebności, teren jaki zajmuje skurczył się aż o 75% Dzisiejsze, największe i zwarte populacje występują jedynie na Lubelszczyźnie i Wyżynie Małopolskiej, a pojedyncze stanowiska znaleźć możemy w regionach przyległych.

Chomik jest jednym z najciekawiej ubarwionych zwierząt spośród polskich ssaków. Krępej budowy ciało, z niedużymi i wystającymi uszami, porasta gęsta i krótka sierść, a zestawienie jej kolorów jest bardzo specyficzne, czyniąc go łatwym do rozpoznania. Większą cześć ciała, a mianowicie grzbiet i duża część głowy pokryta jest rudawym kolorem z brunatnymi elementami. Poza tym w okolicy pyszczka i stóp pojawia się kolor biały, a brzuch jest zupełnie czarny. Cecha ta jest absolutnie wyjątkowa wśród naszych ssaków, gdzie króluje zasada, że brzuch jest zawsze jaśniejszy od grzbietowej części ciała. Wspomnieć trzeba, że tak wygląda ubarwienie typowego osobnika, a jednak zdarzały się też obserwacje innych form kolorystycznych: jednolicie czarnych, czasem urozmaiconych białymi lub rudymi plamami. Przedwojenni badacze podawali również przypadki całkowicie białych chomików.

Lekko zaniepokojony.Widok od zaplecza wraz z niezbyt imponującym ogonem.

Bardzo istotnym elementem budowy ciała chomika, są duże i praktyczne torby policzkowe. To dzięki naciągniętej skórze policzków, chomik ten może przenosić naraz do 70 g pokarmu. Inne obserwacje wskazują, że „wynalazek” ten wykorzystywany jest także do przenoszenia młodych, a także nadymania się w sytuacjach konfliktowych i przez to wywierania na przeciwniku znacznie większego wrażenia.

Samica z wypchanymi torbami policzkowymi.

Opisywany gatunek chomika dorasta do sporych rozmiarów – nawet 30 cm długości, lecz większość z nich mieści się w granicach 18-28 cm, a waga zwykle waha się 300-600 gram. Przy czym parametry te zależą bardzo mocno od płci danego osobnika, jego wieku, a także pory roku w jakiej jest mierzony czy ważony. Regułą jest natomiast, że samice ustępują wielkością samcom.

Optymalnym środowiskiem życia chomika europejskiego są otwarte i dobrze nasłonecznione tereny nizinne z żyznymi glebami. Preferuje on tereny z mozaiką rolniczych upraw, łąk i nieużytków, ze zdecydowana dominacją pól uprawnych. Wśród nich z kolei wybiera najchętniej uprawy owsa, pszenicy, jęczmienia, ziemniaków i buraków.

Podczas silnego wiatru niechętnie wychodzi z nory, gdyż marnie widzi i musi polegać głównie na słuchu i węchu, a te zmysły podczas wichury zawodzą.

Większość swojego życia chomik spędza pod ziemią, a trzeba przyznać, że warunki stwarza sobie tam całkiem znośne i jego systemy nor należą do najbardziej skomplikowanych i zaawansowanych, spośród wszystkich polnych gryzoni zamieszkujących nasz kontynent.

Wyróżniamy tu dwa rodzaje nor: stałe i tymczasowe. Pierwszy typ, to ten podstawowy, w którym chomiki zamieszkują, rozmnażają się, wychowują młode i spędzają zimę. Nie mają one tego samego schematu budowy, a ich układ uzależniony jest od wielu czynników, np.: poziomu wody gruntowej, płci i wieku chomika, a także zagęszczenia populacji. Regułą jest jednak, że osobniki młodsze kopią znacznie prostsze i płytsze systemy nor, w przeciwieństwie na przykład do ciężarnych samic, tworzących skomplikowane i rozbudowane struktury.

Nora stała, rodzinna z charakterystycznym kopcem ziemi.

Nora stała ma jedno wejście biegnące pod nachyleniem, u którego wylotu znajduje się duży kopiec, wydobytej przy kopaniu ziemi. Poza tym nachylonym wejściem, w pobliżu znajduje się jeszcze kilka tuneli asekuracyjnych o pionowej orientacji, przy których nie znajdziemy już luźnej ziemi. Najbardziej rozbudowane nory mają po kilka komór mieszkalnych – najczęściej dwie, a od nich odchodzą, krótkie i ślepe korytarze, gdzie chomiki załatwiają swe potrzeby fizjologiczne. Dodatkowo, w tym systemie korytarzy, znajdziemy pomieszczenia wymoszczone trawą, zapełnione różnego rodzaju płodami rolnymi – pełniące rolę spiżarni.

Drugi typ nor – ochronny, o charakterze tymczasowym, jest zupełnie prosty w budowie i stanowi tylko miejsce chwilowego schronienia się, bądź też jest celem szybkiej ewakuacji w sytuacji zagrożenia.

Nora samotnego samca z wyraźnie zaznaczonym, wydeptanym „placem”.

Warto wiedzieć, że na czas zimowego snu, chomiki zatykają otwory swych korytarzy masywnym, swego rodzaju czopem, składającym się z wilgotnej ziemi zmieszanej z odchodami i resztkami roślin. Podobnie postępują chomiki w czasie dłużej trwającej, niesprzyjającej pogody, a także wtedy, gdy na świat przychodzą młode.    

Chomiki generalnie są zwierzętami o nocnym trybie życia, z dwoma szczytami aktywności, przypadającymi na godziny wieczorne i okolice świtu. Przy czym w miesiącach związanych z rozrodem, gryzonie te aktywne są przez całe 24 godziny. Za dnia chomiki nie zapuszczają się dalej, jak te kilkadziesiąt metrów od nory, a nocą długość ta wzrasta nawet dziesięciokrotnie. Regułą tu z kolei jest, że samce są bardziej aktywne i wyprawiają się na dłuższe wycieczki niż ich partnerki.

Podobnie jak suseł i wiele innych, drobnych gatunków ssaków, chomik europejski przesypia zimę – hibernuje. Po wspomnianym już sposobie solidnego zamknięcia wylotu nory, zwierzę to schodzi do najniżej położonej komory, gdzie spędzi najbliższe miesiące. Przygotowując się do tego krytycznego okresu, chomiki już dużo wcześniej gromadzą dwa rodzaje zapasów: tłuszczu – w swoim ciele oraz znacznie powiększają zasoby pokarmu roślinnego w swoich podziemnych spichlerzach.

Podczas snu zimowego, temperatura ciała chomików spada nawet o 30 stopni Celsjusza i jest związana mocno z temperaturą najbliższego otoczenia. Ponad to spada również ilość oddechów – nawet do kilku na minutę. W tych warunkach budzą się one raz na 2-3 dni, by coś niecoś przekąsić, a jedynie na początku i pod koniec snu zimowego ich pobudki zdarzają się codziennie. Mimo zgromadzenia pokaźnych zapasów, po tym sennym okresie, na wiosnę chomik jest zwykle lżejszy o 1/3 swej masy, kiedy to zaczynał swój zimowy sen.

Pora jednak kończyć te wywody  i cicho się wycofać, gdyż chomiki zajęły się już sobą …

 Dodam jeszcze tylko, że tak intymne sceny rozgrywają się zwykle w podziemnej części chomiczego świata. Widać nie były zbytnio skrępowane moją obecnością.  

Wystąpili: samica i dwa samce chomika europejskiego z populacji górnośląskiej.

Zdecydowanie najciekwaszym jegomościem zasiedlającym to rajskie miejsce był ostrygojad ( Haematopus ostralegus ).Widokiem robiącym jeszcze większe wrażenie niż ostrygojad, były jedynie … dwa ostrygojady.  ;-)Stara ornitologiczna prawda głosi: „Tam gdzie ostrygojad, tam i białoczelna rybitwa siedzieć będzie”.  :-)A tu dobrze widoczna przyczyna nazwania tej rybitwy białoczelną ( Sterna albifrons ).Był to czas wysiadywania jaj, a ogrzewający zniesienie ptak mógł liczyć na systematyczne dostawy pożywienia sumiennie realizowane przez partnera.Życie na wyspie toczyło się dosyć ospale, a ścieżki obu gatunków ptaków czasem tylko lekko się krzyżowały. Zbliżenia te nie miały żadnych konsekwencji chyba, że ostrygojad znalazł się nieopatrznie zbyt blisko gniazda rybitwy. Zaczynała się wówczas paskudna awantura … …a zadecydowanie mniejsza rybitwa, robiła na ostrygojadzie wystarczająco duże wrażenie, by ten szukał ekspresowo innej drogi. 

W dolnej części zbocza gatunki preferujące bardziej wilgotne i świeże siedlisko:

Kuklik zwisłyOstrożeń łąkowyNiezapominajka błotnaFirletka poszarpana

Wspinając się wyżej znajdziemy gatunki bardziej sucholubne:

Kozibród łąkowyDzwonek skupionySparceta siewnaKrzyżownica czubataSzałwia łąkowa

Poza tym wielkie bogactwo różnych gatunków storczyków – wszystkie rzadkie i pod ochroną:

Gółka długoostrogowaPodkolan białyKukułka FuchsaListera jajowataStorczyk męski

Pozdrawiam i oby do wiosny!

Zuzia

Kosy ( Turdus merula ) zwykle przebojem zajmują swoje miejsce pod karmnikiem i rozstawiają resztę biesiadników po kątach. 

Samce zięby ( Fringilla coelebs ) widać już z daleka na białym śniegu, z czego szczególnie zadowolone sa drapieżne krogulce.

Jer ( Fringilla montifringilla ), to bliski krewny naszej zięby. Styl życia bardzo podobny, lecz zestaw barw zupełnie inny.

Pani czyż ( Carduelis spinus ), w której skromnym ubarwieniu dominują szarości i zielenie, doskonale wtapia się w trawnik, gdy zima nieco zelżeje.

Mimo ostrych podmuchów wiatru ptaki nie przestają żerować.

Modraszka ( Parus caeruleus ), stały bywalec karmnika, czasem też zajrzy na dół, szczególnie w cieplejsze dni, kiedy topniejący śnieg odsłoni różne frykasy.

Chwila zadumy w wykonaniu najedzonej zięby

Dzwoniec ( Carduelis chloris ) bez trudu radzi sobie z łupiną słonecznika.

Lecz prawdziwym rekordzistą wśród drobnych ptaków w kategorii: Najpotężniejszy dziób, jest niewątpliwe grubodziób ( Coccothraustes coccothraustes ).

Powyżej schronisko na Szczelińcu, poniżej widok z tarasu Pastelowy widok na Karkonosze i Śnieżkę w obiektywie Marcina:I jeszcze Szczeliniec od wewnątrz:Przedziwny stołowogórski obyczaj – podpieranie skalnych ostańców patykami i patyczkami Na koniec, trochę w świątecznym nastroju, Droga Mleczna nad Czechami:

Na koniec jedno zdjęcie zakulisowe – tak, jesteśmy straszni, trzeba nam panny młode siłą przynosić

Główną modelką była oczywiście Aga więc od niej zacznę relację:

W połowie sesji dziewczyny postanowiły się zrelaksować i zrobić sobie maseczkę z tego-czegoś-czym-wysypana-jest-ścieżka

Potem postanowiły przejść się na spacer, ale spacer szybko przerodził się w dziki pęd. Na zdjęciach tego nie ma, były stanowczo za szybkie

Sprawę w końcu uratowała ciocia Ania i mogliśmy wrócić do właściwej sesji…

Poniższe zdjęcie to jest absolutny hit tego wieczoru – tylko jedna klatka, niepozowana i spontaniczna, a reakcja Agi bezcenna…

… chwilę później…

I jeszcze garść gwiezdnego pyłu na koniec

Wczoraj przy śniadaniu oglądałam program „Dirty Jobs” na kanale Discovery i przypomniały mi się pewne zdjęcia z jednej z wypraw w Bieszczady. Prowadzący program, Mike Rowe przemierza Stany Zjednoczone w poszukiwaniu ludzi, którzy na co dzień stawiają czoła brudnej i ciężkiej pracy, ale chyba nie wpadł jeszcze na to, że fotografowanie przyrody też do takich należy

Poniżej moja wersja „Brudnej roboty”. Oto ludzie, którzy nie boją się ubrudzić po to, żeby inni w cywilizowanych warunkach mogli oglądać zdjęcia dzikich zwierząt

„Now, get ready to get dirty!”

Chyba jednak trzeba będzie się przejść na piechotę…

Ukrycie gotowe. „A stamtąd wyjdzie wilk!” – tak twierdzi Grzegorz Leśniewski  :-)

Jak przystało na dziką puszczę, wszystkiemu z góry przyglądała się sóweczka.

Sóweczka ( Glaucidium passerinum )- poniżej jeszcze dwa zdjęcia wykonane przez Marcina już w zupełnie innym miejscu i czasie. Tak wygląda ta najmniejsza europejska sowa podczas pohukiwania:

Asiu i Grześku dziękujemy, byliście świetni!